Trainen trainen trainen

18 februari 2019 de eerste training. Wim staat voor de deur. Na wat gekletst te hebben over hoe we de training gaan doen is het eindelijk zover. Ik doe roan in de draagzak en Vida haar tuig om.

We lopen de route naar de winkels en gaan daar even op een bankje zitten. Jeetje wat is het fijn om met haar te lopen!

Woensdag 20 februari mag ik al alleen met Vida naar het consultatiebureau. Wat doet ze het goed!

Donderdag 21 februari we gaan haar voor het eerst loslaten op het veld. Ook dit deed ze weer super goed. Ze heeft met een paar honden gespeeld maar komt steeds even bij mij kijken.

Uiteindelijk hebben we vijf weken training gehad. We hebben alle routes gedaan die ik vaaak loop. Ook zijn we een stukje met de trein gegaan. Dit vond Vida mega spannend. Maar nu twee jaar later gaat dat een stuk beter.

Vida is afgelopen zomer een paar weken terug naar school geweest. Ze liep voor mij te langzaam. Gelukkig is dat opgelost en loopt ze nu een stuk sneller.

Al met al ben ik heel trots op haar. Door haar kan ik een stuk makkelijker over straat en kost het mij een stuk minder energie.

Foto: Vida zit op een hindernis ik sta er naast met Roan in de draagzak

Vida mijn valentijnscadeautje

14 februari 2019. Ik sta al 20 maanden op de wachtlijst voor een blindegeleidehond.

Ik ben op de terugweg van het boodschappen doen. Roan zit lekker in de draagzak, hij is alweer drie maanden oud. Om 10:20 uur gaat mijn telefoon, een anonieme beller. Ik neem toch maar op en hoor: Hoi met Serge Gaus. Ik schrik en loop spontaan de bosjes in. Als Serge belt kan dat maar één ding betekenen er is een match.

Serge hoort dat ik buiten loop en zou 10 minuten later terug bellen. Ondertussen app ik mijn man en beste vriendin met het nieuws. Thuis leg ik snel Roan in de box want de 10 minuten zijn bijna voorbij.

Die 10 minuten werd een half uur. Jeetje wat duurde dat lang! Serge belt en begint een heel klets verhaal. Over hoe het met mij gaat, of ik een beetje hersteld ben van de bevalling en hoe het met Roan gaat.

Maar dan eindelijk verteld hij dat er een match is! Het is een Golden Retriever ze heet Vida maar het is geen trutje. Ik had namelijk geen voorkeur voor een reu of teef zolang het maar geen trutje is.

Kan ik haar morgen brengen? Ja natuurlijk! Ik heb de rest van de dag lopen stuiteren zo blij was ik.

De volgende dag om 9:15 ging de bel. Daar was ze dan. Vida! Haar naam betekend leven en ze zal mijn leven veranderen.

Mijn schoonzus was erbij om Roan een fles te geven zodat ik mij op het gesprek met Serge kon concentreren.

Vida kwam na wat rond gesnuffeld te hebben lekker bij mij zitten.

Serge vertelde van alles over haar. Zo is ze geboren op 8 juni 2016, is het een knuffelkont maar wel een met een flink karakter.

Ook kreeg ik alle spullen die erbij horen. Een riem, halsband, belletje, klikker, kussen, voer en drink bak, 20kg voer, een heuptasje met koekjes stukjes kaas en worst, handdoek en natuurlijk het tuig.

Het (ver)wenweekend kon beginnen! Vanaf maandag start de training dus dit weekend konden we lekker aan elkaar wennen.

Foto: de eerste foto die ik van vida via de mail kreeg

Altijd positief??

Ik hoor wel eens dat men het knap vind dat ik ondanks mijn beperkingen altijd positief ben. Maar ben ik dat eigenlijk wel?

Natuurlijk probeer ik van elke dag het beste te maken want van in een hoekje gaan zitten huilen is nog nooit iemand beter geworden. Maar ook ik heb wel eens een dag dat het even niet lukt.

Als ik bijvoorbeeld een uitslag krijg van de oogarts of een verslag lees voor een aanvraag van een hulpmiddel. Ja dan denk ik ook wel eens k*t lijf waarom doe je niet wat je hoort te doen.

Maar meestal gaat het de dag erna weer beter. Het is niet erg dat die momenten er zijn zolang je er maar niet in blijft hangen.

Je hebt een beperking maar je bent meer dan alleen die beperking.

Tekst van Loesje: Als er beren op de weg zijn, zijn er vast ook Flamingos

Hoe ik lees en typ

Al meerdere keren is mij gevraagd hoe ik met mijn slechte zicht berichten op bijvoorbeeld Facebook lees en daar op reageer.

Ik heb een Apple iPhone waar voice over op zit. Voice over zit op alle Apple producten. Dit zorgt er voor dat alles wat ik aanraak op mijn scherm word voorgelezen.

Hierdoor kan ik dus gewoon berichten lezen en een antwoord typen.

Wat voice over niet voorleest zijn foto’s. Tekst op een foto leest hij wel vaak voor. In de nieuwe versie worden foto’s wel beschreven.

In het filmpje hier onder laat ik je zien hoe het werkt.

Filmpje van voice over

Niet aaien!

Afgelopen vrijdag gebeurde het weer, Vida werd geaaid terwijl ze aan het werk was.

Ik was boodschappen aan het doen en had Vida naast mij laten zitten, zodat ik rustig kon pakken wat ik nodig had.

Ik hoor een man zeggen “Aaaahh wat een schattig hondje ben jij!” Dus ik kijk naar Vida en zie dat ze geaaid word. Ik riep nog naar de man dat het niet mag, maar hij was al door gelopen.

Vida reageerde er niet op en was op mij gefocust. Super knap want eerder vond ze dat best lastig.

Het aaien of hoe dan ook afleiden van Vida kan wel degelijk tot gevaarlijke situaties leiden.

Als zij word afgeleid kan ze bijvoorbeeld vergeten een stoep aan te geven waardoor ik val, mij tegen een paal aan laten lopen, of niet stoppen voor een gevaar zoals de rand van een perron.

Het is echt zo belangrijk niet Vida te aaien, tegen te praten of op wat voor manier dan ook haar aandacht te trekken. Ik snap dat het lastig is want ze is super lief, maar maak dan met mij een praatje want ik vertel met heel veel liefde alles over haar.

Foto: Vida ligt rustig te wachten in de winkel

2020 wat een jaar

2020 was het een leuk maar raar jaar…

Roan begon begin januari bij de kinderopvang. Hij heeft het daar mega naar zijn zin. Inmiddels gaat hij sinds zijn tweede verjaardag naar de peuterspeelzaal. Hij rent naar binnen en heeft amper tijd om te zwaaien haha.

15 februari had ik Vida alweer een jaar. Wat is dat snel gegaan. Eind juli zou ze voor 3 weken terug naar school gaan. Helaas werden het 5 weken omdat het heel erg warm was.

9 maart werd ik geopereerd. Mijn hele gebit werd onder narcose getrokken omdat ik een kunstgebit kreeg. Mijn gebit was heel slecht. Ik had regelmatig gaatjes, er brak spontaan soms wat af en had vaak pijn. Het herstel ging voorspoedig. Ik heb er ook geen spijt van. Ik kan nu ook weer lachen zonder mij te hoeven schamen.

April gebeurde er niet zoveel.

Eind mei kreeg Roan een meegroeibed. Hij probeerde regelmatig zijn ledikant uit te klimmen. Hij slaapt super goed in zijn bed.

Ook juni ging rustig voorbij.

16 juli werd Nick 39 en ik 2 augustus 32. Dit hebben we eind juli met een paar vrienden en familie gevierd. We hebben de BBQ aan gezet. En lekker gegeten.

17 september waren Nick en ik alweer 2 jaar getrouwd.

In oktober is er ook niet veel gebeurd.

15 november werd Roan 2 jaar! Door Corona hebben we het twee weekenden gevierd.

5 december vierden we Sinterklaas. Met Nick zijn zus zwager en moeder. Roan werd weer enorm verwend.

Eerste kerstdag waren we lekker thuis. Tweede kerstdag zijn we bij Nick zijn zus gaan eten. Ook hadden we lootjes getrokken dus ook nog cadeautjes uitgepakt.

En nu is het bijna 2021… ik hoop dat we daar ook weer een leuk jaar van kunnen maken. Ik hoop voor een ieder een goed jaar dat je gezond mag blijven en je wensen uit mogen komen.

Foto: tekst 2020 2021

Chronisch ziek maar zit niet thuis

Ik merk het zo vaak niet alleen bij mijzelf, maar ook bij anderen, dat men er vanuit gaat dat je 24/7 thuis bent als je chronisch ziek bent.

Dat is dus echt niet zo. Ik heb regelmatig medische afspraken. Ik breng Roan twee ochtenden in de week van en naar de opvang. Ik doe mijn boodschappen en laat de honden uit.

Verder gaat er ook vaak flink wat tijd in zitten als ik dingen moet aanvragen. Er is nog een hoop te winnen daar in. Als je kijkt dat ze steeds dezelfde dingen willen weten en het liefst in drievoud. Of dat je tig keer achter instanties aan moet bellen.

Dus nee ik ben niet altijd thuis en als ik thuis ben zit ik niet de hele dag op de bank. Het huishouden en de was gaan namelijk niet vanzelf.

Foto: verkeersbord met een huis en een rode streep er door

Verjaardag vieren in Corona tijd

15 november werd Roan alweer twee jaar! Jeetje wat is dat snel gegaan. Van een kleine baby naar een grote eigenwijze peuter.

Maar ja vanwege Corona konden we het niet groot vieren. Dus hebben we de visite over twee weekenden verspreid. Zo konden we het toch vieren en ons aan de regels houden.

Roan is weer ontzettend verwend met allerlei speelgoed en kleding. En hij heeft een hoop kaarten gekregen.

Ondanks de situatie heeft hij een leuke verjaardag gehad.

Foto: verjaardagstaart met het thema cars

Orcam

De afgelopen twee weken heb ik de Orcam uitgeprobeerd. Wat een fijn hulpmiddel is het!

De Orcam is een apparaatje ten grote van een usb stick. Deze klik je met een magneet aan de zijkant van een bril. De Orcam kan teksten voorlezen op bijvoorbeeld een brief, etiket of stationsbord. Dit kan door naar de tekst te wijzen of door een foto te maken. Als je één keer tegen de Orcam tikt maakt hij een foto en leest hij de tekst voor.

Ik vind nu een stuk sneller mijn boodschappen in de winkel. Ik ga voor een schap staan, ik maak een foto zodat ik weet of ik in de buurt ben van wat ik zoek. Dan weet ik dus waar ik moet zijn, ik pak het product, ik wijs er naar om te checken of ik het goede heb en ga weer verder.

De Orcam word nu voor mij aangevraagd bij de zorgverzekering. Hopelijk heb ik hem dan snel in huis.

Foto: ik met de Orcam op

Meer dan een blindegeleidehond voor mij

Als je het traject voor een blindegeleidehond in gaat moet je echt van honden houden. Deze hond gaat de komende zes jaar 24/7 bij je zijn. Het is geen stok die je weg kan leggen als je thuis komt.

Elke dag moet je samenwerken om veilig van A naar B te komen.

Vida is echt mijn schaduw. Ook in huis volgt ze mij overal. Ga ik naar de wc, ligt zij voor de deur. Zit ik de was te vouwen, ligt ze languit naast mij.

Als ik met Vida alleen aan het wandelen ben vertel ik haar alles. Maar ook geniet ik in stilte enorm van haar als ze al kwispelend een spoor volgt. Het is tenslotte een jachthond.

Het is leuk om te zien dat Vida twee kanten heeft. Ze kan heel lief aanhankelijk en soms wat onzeker zijn. Maar als je haar ziet rennen en rauzen met andere honden dan doet ze echt niet onder tegen een grote reu.

Vida is voor mij echt een maatje. Ze werkt met veel plezier en is er altijd zonder te oordelen.

Foto: Vida
Maak je website op WordPress.com
Aan de slag